Het EUREKA-moment van mijn dochtertje ...

02-04-2020

Thuisonderwijs. Thuiswerk. Blijf in uw kot, blijf gezond. We zagen het niet aankomen. Mocht iemand het me twee maand geleden gezegd hebben dat de grenzen zouden sluiten, we enkel nog voedsel en medicijnen zouden kunnen kopen en een boete zouden krijgen als we met meerderen samen door de stad zouden lopen, dan had ik ze knettergek verklaard. En toch: het is zover.


We moeten er terug pak op krijgen. Velen doen het door structuur te brengen. Ik ook. Ontbijten, dan de tafel afruimen. Huiswerk maken met de online tool. Schermtijd vanaf 9 uur.

Het is 8u26. We zijn net klaar met ontbijten. Ik zit aan tafel met mijn 8-jarige. Ze vraagt me:

- Hoe lang voor het schermtijd is?

- Hoe lang denk je zelf?

Ze kijkt naar de digitale klok op onze oven en denk even na.

- Vierenveertig minuten.

- Zeker? - Ik kaats de bal terug.

- Jep.

- Wel, niet juist. Weet je nog hoeveel minuten er in een uur gaan?

- Ja hoor, zestig.

- Dus hoeveel minuten nog voor je schermtijd hebt?

Ik zie een lichte paniek in haar ogen. Het is niet juist! Waarom? Wat moet ik nu doen? Mama zal denken dat ik niet kan tellen! En dat terwijl ik al optel en aftrek tot 100. Wat is het dan het juiste antwoord? Ik weet het niet! O nee, dit duurt te lang!

Ik wil haar zorgelijk denken stoppen. Haar een magische knuffel geven om rustig te worden: missen is menselijk, schattebol. Fouten maken mag, en sterker nog, ze zijn belangrijk om de lesgever inzicht te geven in je manier van denken, en dus te zien waar precies het fout ging. Ze leren de lesgever meer dan een dozijn goede antwoorden. En, je kan alleen fouten maken als je probeert.

Ik zoek een manier om terug bij haar binnen te geraken en haar gedachten tot rust te brengen. Ik moet weer aansluiting vinden bij haar. Dus besluit ik om het visueel aan te pakken. Ik ga naar het schrijfbord. Ik teken er haar een wijzerklok op, net zoals het kleine wekkerklokje dat ze op haar nachtkastje heeft staan, in de vorm van een uil. En ik schrijf er eveneens de cijfers bij en deel het op in twee helften. Ik noteer de tijd: 8u26.  Ze zegt me waar ik de wijzers moet tekenen.

- Hoeveel minuten zijn er in een half uur?

- Dertig.

- Prima. Dus we hebben nog een volledige helft te gaan tot aan 9 uur. Hoeveel minuten blijven er nog over van het eerste half uur?

- Vier.

- Juist, en hoeveel minuten hebben we dan nodig in totaal, om tot 9 uur te komen?

Haar blik klaart op. Ik zie op haar gelaat het geluk fonkelen wanneer ze zich bewust wordt van het juiste antwoord.

- Vierendertig! Mama, ik denk dat ik het begrijp!

Een moment om te koesteren. Een moment dat ik wil houden en herbeleven.

Dat inspireert mij om lesgever te zijn.

door Ildikó

... terug ...